در زمان های قدیم خر ها حیواناتی کاملا وحشی بودند. یعنی مثل حالا اهلی نبودند. وقتی گرسنه میشدند غذا میخوردند وقتی تشنه میشدند آب میخوردند. هر وقت هم که دوست داشتند برای خودشان در دشت و چمنزار میدویدند و بازی میکردند.

گاهی وقت ها یک شیر از راه میرسید و یکی از خر ها را میخورد . آن وقت بقیه ی خرها در حالی که نعره میکشیدند و عرعر میکردند پا به فرار میگذاشتند. اما فردای آن روز همه چیز را فراموش میکردند و شروع میکردند به عر عر کردن خوردن خوابیدن و بازی کردن . روی هم رفته به جز روز هایی که شیر می آمد همه چیز به خوبی و خوشی میگذشت .

روزی از روز ها آدم ها یا اشرف مخلوقات میدانید این اسمی است که آدم ها روی خودشان گذاشته اند به سرزمین خر ها رسیدند .خر ها که با موجودات تازه ای روبرو شده بودند خوشحال و خندان برای دیدن آدم ها به طرفشان دویدند . آنها چهار نعل میدویدند و میگفتند:وای چه حیوانات رنگ پریده ی مسخره ای ! آنها روی دو پا راه میروند. گوش هایشان چقدر کوچک است؟اصلا قشنگ نیستند . با این حال باید از آنها استقبال کنیم این کمترین کاری هست که میتوانیم بکنیم.

آنها شیرین کاری میکردند روی علف ها معلق میزدند و پاهایشان را تکان میدادند .آواز های خرکی میخواندند و برای شوخی و تفریح آدم ها را هل میدادند و به زمین می انداختند .

آدم ها خیلی از شوخی خوششان نمی آید بخصوص وقتی کسی با آن ها شوخی کند نه خودشان با کسی شوخی کنند.هنوز پنج دقیقه از ورود آدم ها به سرزمین خرها نگذشته بود که همه خر های بدبخت مثل سوسیس وکالباس بسته بندی شدند بله انسان ها به غیر از جوانترینشان که به نظر گوشت خوشمزه ای داشت کشتند آن ها در حالی که یک چاقو بدست داشتند آن خر بیچاره را به سیخ کشیدند و کباب کردند و وقتی خوب پخت شروع کردن به خوردنش ولی آن ها از گوشت خر خوششان نیامد و شروع به گریه کردن کردند . خرهای بیچاره فکر کردند ادم ها پشیمان شده اند اما آدم ها بلند شدند و گفتند این حیوانات به هیچ دردی نمیخورند پس اسم آن ها را خر میگذاریم از این به بعد آن ها متیع ما هستند و باید وسایل ما را حمل کنند و...................................................................

همه ی خر های بیچاره را با خود بردند